باشند ؛ و ما به هيچ روى نبايستى تحليلمان را از انشعاب‌هايى كه در چارچوب رسالت اسلامى ، به شيعه و غير شيعه صورت پذيرفته ، بر پايهء كثرت يا قلت عددى استوار كنيم « 1 » . همچنان‌كه نمىبايست پيدايش نظريهء شيعه را در چارچوب رسالت اسلامى با ظهور كلمهء « شيعه » يا « تشيع » به‌عنوان يك اصطلاح و اسم خاص براى فرقهء معينى از مسلمانان ، مقارن بدانيم ، زيرا ظهور اسامى و اصطلاحات يك موضوع است و پيدايش محتوا و گرايش و نظريه ، موضوع

--> ( 1 ) - زيرا هم با منطق سازگار نيست و هم با قرآن كريم . همچنان‌كه ملاحظه مىكنيم قرآن كريم غالبا - اگر نگوييم دائما - در بسيارى از موارد ، كثرت را مذمت مىنمايد و در مقابل ، از قلّت به نيكى ياد مىكند ، مثلا مىفرمايد : . . . وَ لَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَشْكُرُونَ سورهء نمل ، آيهء 73 ؛ و يا در سورهء سبأ آيهء 13 ؛ آمده است : . . . وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ و در سورهء مائده ، آيهء 49 مىفرمايد . . . وَ إِنَّ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ لَفاسِقُونَ ؛ و يا أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ * فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ * ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ * وَ قَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ سورهء واقعه ، آيات 11 - 14 . از سوى ديگر ملاحظه مىكنيم قرآن كريم در موارد عديده‌اى آگاهانده است همواره ، پيروان حق و رسولان و سر سپردگان آموزه‌هاى الهى نسبت به دشمنان بسيار حق ، در اقليت قرار دارند . خداوند در سورهء مؤمنون ، آيهء 70 مىفرمايد : . . . وَ أَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ و در سورهء يوسف ، آيهء 103 آمده است : وَ ما أَكْثَرُ النَّاسِ وَ لَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ . چنان‌كه ملاحظه مىشود تمامى اين آيات به بطلان معيار بودن كثرت عددى براى ارزيابى صحت گرايش و نظر در مانند اين امور اشاره دارد . براى احصاى اين موارد مىتوان به المعجم المفهرس لألفاظ القرآن ، اثر محمد فؤاد عبد الباقى مراجعه كرد .